Ιδέες και σύμβολα της αριστεράς στα πανεπιστήμια

Το παρόν κείμενο γράφεται με αφορμή το απαράδεκτο  πόρισμα της Επιτροπής Παρασκευόπουλου για την παραβατικότητα στα πανεπιστήμια.  Επειδή προφανώς οι προτάσεις του είναι ανάξιες αναφοράς και σχολιασμού, κρίνω σκόπιμο να προβώ σε κάποιες διαπιστώσεις που σχετίζονται γενικότερα με τον τρόπο που η αριστερά αντιμετωπίζει τα πανεπιστήμια.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε με τη διαπίστωση ότι οι ιδέες της αριστεράς στα πανεπιστήμια είναι μειοψηφικές. Η αναβίωση της εικόνας του «Πολυτεχνείου» αποτελεί το αναχρονιστικό αφήγημα και τη φαντασίωσή τους έως και σήμερα. Δεν είναι απολύτως δημοκρατικό αίτημα η προστασία των δικαιωμάτων της μειοψηφίας; Σαφώς και είναι, αλλά το ζήτημα είναι το εξής: σε ποια έκταση λαμβάνει χώρα η προστασία. Ας μην παραβλέψουμε ότι η αριστερά στηρίζει την ύπαρξη της σε παράνομες και αντιδημοκρατικές πράξεις: καταλήψεις, βανδαλισμοί, άσκηση λεκτικής και σωματικής βίας σε ακαδημαϊκό προσωπικό, στη δική τους ορολογία «ανυπακοή» ή «αντίσταση». Είναι μια κατάληψη δημοσίου χώρου δικαίωμα ή έγκλημα; Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα το ερώτημα θα ήταν ρητορικό. Ποια υποχρέωση έχουν οι αρμόδιες αρχές όταν τελείται μια κατάληψη; Να εξασφαλίσουν την απαρακώλυτη λειτουργία του πανεπιστημίου ή να διαπραγματευτούν; Υπό φυσιολογικές συνθήκες το ερώτημα θα ήταν ρητορικό. Άρα, είναι θεμιτό να προστατευτούν οι ιδέες της μειοψηφίας μέσα στο πανεπιστήμιο όταν εμφανίζονται ως νόμιμες και συνεπείς προς τις δημοκρατικές αρχές.

Ακόμα, η αριστερά έχει αποδείξει ότι δε διστάζει να εργαλειοποιεί θεσμούς για να προωθεί τα στενά κομματικά συμφέροντά της. Ας μην ξεχνάμε ότι το 2011 ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που εγκατέστησε μετανάστες απεργούς πείνας στο κτίριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, αξιοποιώντας το «άβατο» του ασύλου. Είναι οι ίδιοι που διαρκώς και ευθαρσώς στηρίζουν ότι το άσυλο είναι ένας ευεργετικός θεσμός που προασπίζει την ελεύθερη διάδοση των ιδεών.  Βέβαια, η εμμονή τους για το άσυλο δεν είναι τυχαία: Η αριστερά στην Ελλάδα βασίζεται κατά κανόνα περισσότερο σε σύμβολα, παρά σε ιδέες. Άρα, δε θα καταρρίψει ποτέ ένα σύμβολο της. Άλλωστε, και η ίδια η πολιτική δε λένε ότι είναι συμβολισμοί;

Θα έλεγε κανείς ότι οι καταληψίες του ΣΥΡΙΖΑ διακατέχονται από ένα σύνδρομο αιώνιας εφηβείας. Επιθυμούν τα χρόνια που κυβερνούν να πετύχουν όσα δεν πέτυχαν στα νιάτα τους. Το πανεπιστήμιο για αυτούς είναι ένας χώρος περισσότερο κοινωνικός παρά επιστημονικής γνώσης. Και αφού δε μπορούν να επικρατήσουν δημοκρατικά οι ιδέες τους στα πανεπιστήμια, θα προσπαθήσουν να επιβάλουν τη θεσμοθετημένη ανομία. Βέβαια, όταν οι θεσμοί πλήττονται, όταν δεν εμπεδώνεται η εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτούς, όταν οι πολίτες δεν αισθάνονται ασφαλείς, ελλοχεύει ο κίνδυνος αμφισβήτησης ακόμα και της υπόστασης της πολιτείας. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της αποκατάστασης της τάξης και της ασφάλειας στα πανεπιστήμια κινούνται και οι προτάσεις της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για κατάργηση του ασύλου και θέσπισης ακαδημαϊκής περιφρούρησης.

Θύματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι κυρίως οι φοιτητές που σπουδάζουν με πολλές θυσίες των γονιών τους και αισθάνονται εγκλωβισμένοι. Κανείς δε μπορεί να στερήσει από τους νέους ανθρώπους ούτε το δικαίωμα στη μόρφωση ούτε το δικαίωμα να έχουν φιλοδοξίες για ένα καλύτερο αύριο. Και έτσι η «μάχη» μέσα στα πανεπιστήμια δεν είναι τόσο ούτε ταξική ούτε ιδεολογική. Είναι κυρίως η μάχη για το αύριο που μας αξίζει!